Posted in philosophy

કાયનાતની કોઇ નાત નથી હોતી.

મોસમનો સ્વભાવ છે પરિવર્તન. ઋતુ એ જ હોય જે બદલતી હોય,સ્થાયી ન હોય,સ્થૂળ ન હોય,સૂક્ષ્મ અને બારીક હોય. મને લાગે છે નદી મોસમ છે. કારણ કે એ સતત પ્રવાહિત છે,પરિવર્તીત થતી રહે છે,વહેતી રહે છે અને ભૂગોળ મુજબ બદલતી રહે છે.સુગંધ નદી છે,કારણ કે સુગંધ નદીની જેમ પ્રવાહમાં હોય છે. સંબંધ મોસમ છે કારણ કે સંબંધ સતત એનો આકાર અને અહેસાસ બદલતો રહેતો હોય છે,સંબંધમાં માવઠું અને ચોમાસુ બંન્ને હોય. લૂ અને કૂણો તડકો બેય હોય. ભૂકંપ અને પૂર,અંધારું અને અજવાળું બંન્ને હોય. 

બધું જ આ અર્થમાં એક જ લાગે છે. પ્રકૃત્તિના એકપણ અંશને એક જ વ્યાખ્યામાં બાંધી રાખવું એ ખડકવૃત્તિ છે. જડતા છે. ઝરણું જ તો નદી બને છે,નદી જ તો સાગર બને છે,વાદળ સાગરમાંથી બને છે,એમાંથી વરસે એ વરસાદ અને વરસાદ જ તો છે ઝરણાનું પિયર. 

અઘરી એક જ વાત છે વ્યાખ્યાઓમાં પડતી માનસિકતાઓ. બાકી સરળતા કોઇ દૂરનો મુલ્ક નથી,ગજવે ખનકતી જાગીર છે. અર્થો કરનારા મહારથીઓ જ સહજ લયની અરથી કાઢી રહયાં છે. આવા ડહાપણના કૂળના બોદાઓને મારે એટલું જ કહેવું છે કે ચૂપ રહો તમે સૌ. મને મારો વ્યક્તિગત અર્થ કાઢવા દો. મારે તમારો એકપણ અભિપ્રાય નથી માનવો. હું અભિમાની નથી કે બળવાખોર પણ નથી. પણ હું મારા સ્વભાવમાં વિહરતો માણસ છું. મને મારી વ્યક્તિગતતા છે. તમારા અનુભવોને વંદન. પણ એને સ્વીકારવો કે નહીં એ નિર્ણય મારો જ હોય. આ અબાધિત અધિકાર હું જન્મ સાથે લઈને આવ્યો છું. મને મારો વરસાદ છે,મને મારી ટાઢ છે,મને મારી ખામોશી અને મારી રાડ છે. બૂમ એક જ રેન્જથી પડઘાતાં અવાજમાં પડે એને જ કહેવાતી હોય તો મારી અંદર સતત થઈ રહી છે એ ખામોશ બુમાબૂમીને કેટલા અને કયા ડેસીબલમાં માપશો ? એનો તો અવાજ સાંભળી શકે એવા કાન જ તમારા દેકારાપ્રેમી માનસને ઊગ્યાં નથી. એટલે શું એ બૂમ નથી ? ટીસ અને ચીસનો ભેદ પાડવાની તમને અનુમતિ કોણે આપી છે ? 

હું માનું છું કે મને સાવ સફળો કરીને જગાડી દેતો અને આંખે જાકળ લાવી દેતો સ્વયંભૂ વિચાર એ જ મારી સવાર છે. હું જાગુ છું એ ઘડિયાળના સમયને સવાર કહેવામાં મને કોઈ આપત્તિ નથી પણ હું માનું છું એ સવારનો વિરોધ કરવાનો તમને મેં જ હક નથી આપ્યો. કુદરતની પ્રત્યેક હરકત અવ્યાખ્યાયિત છે. એને અનુભવવાની હોય,વ્યાખ્યા થતાં જ એ સીમિત થઈ જાય છે. ફૂલ ધારે તોયે એક જ જગ્યાએ રોજ ન ખરી શકે. જગ્યાભેદ થાય જ. અને વળી હવા આવીને એનું સરનામું બદલી નાંખે. આયોજન કરીને સનસેટ જોવા ગોઠવાયા હોઈએ પણ વાદળાં આડા આવીને ટટ્ટાર ઊભાં થઈ જાય તો તમે એનું શું ઉખેડી શકશો ? 

પ્રકૃત્તિ કેટલી સ્વાવલંબી છે અને તમે તમને જુઓ ! તમને આવવી જોઈએ પણ તમને શરમ આવતી નથી. સમજ તો ક્યાંથી આવશે ? 

Advertisements
Posted in philosophy

વહેતાં પાણીના ટહૂકા

ધોધ પાસે કોલાહલ છે. નદી પાસે કલ કલ છે અને દરિયો ગર્જના કરે છે. જુઓ,ધોરિયામાં વહેતુ પાણી અવાજ નથી કરતું. કેનાલમાં સતત ચાલતું પાણી બોલતું નથી.કુવાના પાણી પાસે સન્નાટો છે. હવેડાનું પાણી કે ટાંકાનું પાણી એની મેળે ખળખળી ન શકે. એની પાસે એ સ્વાવલંબન જ નથી.  વળી નળિયાના નેવેથી ઢોળાતું અને વરસતું પાણી મૌનના પક્ષે નથી. એ એનો અવાજ મૂક્યાં વિના રહેતાં નથી. 

પ્રકૃતિના પ્રવાહી સ્વરૂપનું આ વૈવિધ્ય કેટલું સૂચક છે. કુદરતી વહેણ સંગીતમય છે. માનવીય તરીકાથી વાળેલું પાણી ખામોશ છે. એની ખામોશીનું કારણ એ પોતે નથી, માણસે એને એના સહજ પ્રવાસમાંથી ચૂંટી એને વાળ્યું છે માટે એનો અવાજ હણાઈ ગયો છે. સાહજિકતાનો બલાત્કારે સ્પર્શ પણ જુલ્મ છે. ડાળીના ફૂલને ફૂલદાનીમાં ગોઠવવાની મનોવૃત્તિ માણસની હિંસકતાનું પ્રમાણ છે. છત જરૂરત છે,માન્યું. પણ તડકો ઘરમાં ન આવવા દેવાની આપણી આ વૃત્તિને કારણે રોગ ઉભરાઈ રહયાં છે. આપણે આશરો કરવાની ઉતાવળમાં અમૂલ્ય નિદાનોને બારણા બહાર ધકેલી દીધા છે એ વિચારવું,આ ફ્લેટયુગમાં જરા વિશેષ જરૂરી બની ગયું છે. શાયદ ત્વચાને છાંટો જોઈએ છે,રૂમાલ જોઈએ છે,ચંદન જોઈએ છે,જાકળ અને સૂર્યોદય જોઈએ છે. આપણે પુરવણી સાબુ,પાઉડર,બુરખા અને રઝાઈની કરી છે. 

બીમારી આંખની છે અને દવા ઘૂંટણની ચાલે છે. 

†*****†******†*****†*****†*****†*****†*****†*****†

વર્ષ-૨૦૧૫ના નૂતનવર્ષનો સૂર્યોદય. ઋષી-કેશની ગંગા.

સમુદ્ર મૌન અને ગર્જના બેઉ જતાવી શકે છે. કોઈ ચાંદ જેવું તત્ત્વ સાંપડે તો માણસ ભરતી અને ઓટ બંન્નેને જીવી શકે,જીરવી શકે,જોઈ શકે એનું દર્શન સમુદ્રના અમાવસિય અને પુનમિય પ્રદર્શનમાં છે.સમંદર એટલે અંદરનું સમ અને નદી એટલે જીવન જીવવાની કેડી. જે કેડી અંદરના સમ તરફ જઈ જાય તે નદીના સમંદરમાં સમાવાની ઘટના છે. એનો ઉત્સવ કરવો. માન્યતાઓના બંધ બાંધી એને રોકવાની હોંશિયારી કરવાથી ગામના ખેતરોને પાણી મળશે પણ ગંગાસાગરના ભોગે.

એને વહેવા દો. વહેવું એ જ નદીનો સ્વભાવ છે. બંધ માણસની ભૂખનો નમૂનો છે. સ્વાર્થી માણસ કેવો હોય ? એવો સવાલ નદીને પૂછવામાં આવે તો નદી રડતી આંખે પોતાના પ્રવાહ આડે બનેલો પુલ ચીંધે. ઇન્જેક્શનની સિરીજની જેમ જ્યાં ને ત્યાં એના બદન પર ભોંકાતી પાઇપો ચીંધે. આપણે આપણા ખેતરોમાં એક અબળાનું લોહી સીંચી રહયા છીએ એવું કહેવું ક્યારેક ના છૂટકે પડે છે. આ ઉત્ક્રાંતિનો વિરોધ નથી.બંધ સિંચાઈ માટે જરૂરી છે,એ વાસ્તવિકતાને નકારી ન શકાય પણ પ્રત્યેક નદીને વગર કારણે વાળવી કે બાંધવી એ દિકરીને ધરાર પરણાવવા જેવું જ દુ:સાહસ છે. એનાં પડઘા લાંબાગાળે સારા નથી પડતા.

માધવપુરનો મોસ્ટ ફેવરિટ દરિયો

કેટલું વેધક સૂચન છે આ દેશની સ્થિતિનું કે બેટી બચાવો અને નદી બચાવોના અભિયાન એક જ કાળમાં થઈ રહયાં છે. બંન્ને પોકળ છે છતાં ચાલી રહયાં છે. બળાત્કાર અને વરસાદી પૂર એક જ સમયે એનું પ્રમાણ વધારી રહયાં છે. નદી અને નારી બન્નેના વિસ્તાર વધી રહ્યાં છે પણ એની ઓરિજીનાલિટીના ભોગે. સ્ત્રી એનું સ્ત્રીસહજ લાવણ્ય ગુમાવે અને નદી પૂર બનીને ગામોના ગામો ધોઈ નાંખે એ બંનેનાં અર્થવિસ્તાર એક જ થાય. હા,એક જ થાય.

નસોમાં લોહીનું સર્ક્યુલેશન અટકે અને ખાલી ચડે છે ને ? ઈશ્વરના સંગીતમય પ્રવાહોને અટકચાળો કરીને આપણે એના લયને બહેરુ કરી રહયાં છીએ. ટહૂકા અટકે એના એંધાણ સારા નથી. 

ગિરાધોધ

આપણી આંખોમાં પાણી છે,શરીરમાં પાણી છે,લાળ રૂપે મોંમાં પણ પાણી છે. નોટ ઇટ ડાઉન,બધું જ પાણી સહજ છે. આંસુ રોકી શકાય,આંખોને ભીની થતી ન રોકી શકાય. શરીર એની અવસ્થા અને વ્યવસ્થા અનુસાર પાણીનું વહેણ ફેરવ્યા જ કરે છે. લાળનો સ્ત્રાવ અટકાવી ન શકાય. એક સામાન્ય મનુષ્ય તરીકે આપણે આ સામાન્ય તથ્યને સમજીએ છીએ એમ જ સચરાચરમાં ફૂટતાં અવાજોને આપણે એની મેળે વહેવા દઈએ. એને આપણી અંદર ભરીએ,નહીં કે એના તરફ ઓરમાયું વર્તન કરી ભાગતાં ફરીએ. 

આપણે માણસ છીએ. એક અર્થમાં દરિયો આપણો બાપ છે અને નદી આપણી મા છે. મને વ્યક્તિગત રીતે માણસને જળચર કહેવામાં કોઈ મુશ્કેલી નથી. કારણ કે માણસનું ભીતરી ભાવજગત ભીની માટીનું છે અને અને એ જગતની ભાષા છે ટહૂકો. ઊંડાણથી વિચારજો. વાત ઘણી મહત્વની છે ભેરૂડાવ. 

વિક્રમ સંવત ૨૦૭૪ ના શુભારંભની શુભકામનાઓ. 

Posted in મારો ઊઘાડ

મજા આવી રહી છે

સયાના લોકોનું સતત એક જ સૂચન રહ્યું કે ‘મજા આવે તે કરો. જે કામ કરવાથી તમને આનંદ આવે તે કરો.’ ખૂબ સંભળાતી આ લાઈનો કોમન થઈ ગઈ છે. લોકો ગળે થૂંક ઉતારે એમ આવી લાઈનો ઉતારીને ટાઢા થઈ જાય છે. કોઈ હલચલ નહીં,કોઈ મોટો ફેરફાર નહીં.

મજા આવવી કામનું ફળ છે,અને તસલ્લી થવી એ કામનો અંતિમ રસ છે. 

મજા લેવી છે બહુ બધાંને,મજા આવે છે બહુ ઓછાને. કારણો તપાસવા બેસીએ તો રાતોની રાતો વીતે,નિરાકરણ મળે જ- એમાં શંકા છે. 

ત્યારે લાં….બી ચર્ચામાં પડવાને બદલે ‘મને શું લાગે છે?’  એ અત્યંત મહત્વની બાબત છે. હું મારો પોઇન્ટ ઑફ વ્યૂ દર્શાવું એમાં અહંકાર નથી,મારી દ્રષ્ટિ છતી થાય છે. અભિવ્યક્તિ વ્યક્તિગત મામલો છે,એને અહંકાર સાથે જોડીને સામાન્ય દ્રષ્ટિકોણનું ઉખાણું કરવાની આપણી મનોવિકૃત્તિએ કેટલીય ચેતનાનોને એની હયાતીમાં સ્વીકારી નથી અને એનું બહુ મોટું નુકશાન આપણે ભોગવી રહયાં છીએ. નજર સામેથી નદી વહી રહી છે એને સ્વીકારી એનો આનંદ કરી લો,એ ક્યાંથી આવી છે અને ક્યાં જઈ રહી છે એ ગણિતમાં પડવું એ જ ‘મજાનું ન મળવું’ છે. આયોજન બુદ્ધિનું બાળક છે,મજા ભીતરનો માહોલ છે. ગામના લોકોની સરાહના મુજબ જીવવાનું,પોતાની ભૂલો અને મર્યાદાઓને જાહેરમાં ઢાંકીને ખાનગીમાં પંપાળવાની,મોઢામાં લાળ હોય અને બહાર વિરકતીની હોંશિયારી ઠોકવાની,અભ્યાસ કાંઈ ન હોય અને અભિપ્રાયો ઢગલાબંધ આપવાના,સાંજની વાતોમાં સવારનું છાપું બોલતું હોય,રાતની ઊંઘમાં દિવસની દુનિયાદારી ગોથા ખાતી હોય,ન જાત સાથે સંવાદ હોય,ન થઈ રહેલા કામો પાછળનો મકસદ ખબર હોય એવા માણસના માંહ્યલામા મજા બિચારી ક્યાંથી આવે ?

તમે તમારી મૂંઝવણોથી વાકેફ થઈ જાવ તો મૂંઝવણો પણ મજા આપે છે. હલકી કેમ ન  હોય,કારણ કે એ તમારી છે એ માનસિકતાને અપનાવી લો. એ સ્વીકાર નવા અનેક વિકારોને તમારી અંદર ઘુસવા નહીં દે. તમારી અંદરની સુંદર આદતોને મમળાવો, સૂકી અને વસૂકી ગયેલી ડાળીઓમાં નવા કોટા ફૂટશે,નવા સેરડાં ફૂટશે. જે માનસિક રીતે ત્રસ્ત કરે છે એ તમામ પ્રવૃત્તિ કરવાનું ટાળો,વૃત્તિઓ બદલવા માંડશે. દરરોજ એકલાં પડો, ખુદને મળો,ખુદાઈ ક્ષણો મળવાની સંભાવના જાગશે. વિસ્મયને યુવાન કરતાં રહો,અહોભાવને કાબૂ કરો.સૌને સાંભળો,સ્વયમનું કહ્યું કરો. જાહેરમાં હસી લો,ખાનગીમાં રડી લો. હસવું અને રડવું સાપેક્ષ છે.આંસું અને પૌરુષત્વને ગાંઠિયા જલેબી જેવોય નાતો નથી એટલે મર્દ કો દર્દ નહીં હોતાની ફિલ્મી ‘ફોકયાતી’માં જીવીને હેરાન ન થવું. દોસ્તો વચ્ચે પોતાની મજાક થવા દો,બીજાની મજાક ન થાય એવી જીભ રાખો. શરીરને ફીટ રાખો.ઉઠતાં સવાલો માટે મનન કરો.સાહજિક લયમાં જીવો. જે તમે નથી એવાં દેખાડા કરીને છેવટે તમે ખાડામાં જ પડવાના છો આ વાતને તમારા મગજના ખાડામાં રોપી દો. ચાલવાનું રાખો. સિધ્ધાંતોથી જાતને બાંધવાનું રહેવા દો પણ નિયમિતતાને અનુસરો. વૈચારિક રીતે અસ્તવ્યસ્ત રહેવું જરૂરી છે પરંતુ તમે જ્યાં રહો છો અને કામ કરો છો એ જગ્યાની આસપાસ સ્વચ્છતા રાખો. અઠવાડીયે એકવાર ઉપવાસ કરવાથી ભગવાન નથી મળવાનો,મહિને એકવાર નાચી લેવાથી કૃષ્ણ અનુભવાશે એ નક્કી. પ્રાયોરિટી સેટ કરો. ટ્રેન્ડમાં અને ઘરેડમાં વ્યક્તિગત રહો. તમારા શુભચિંતકો અને લાભચિંતકોને ઓળખી શકો એટલા ચાલાક રહો. અખબારોની વાતોને સત્ય માનવાની ભૂલ ન કરવી. ખુબ વ્યક્ત થવાનું ટાળો અને નખશિખ સટિક વાત……અનુભવ કરો,કશું જ માની ન લો.

મારી વાતો તમને ગળે ઉતરે તો એનો એક પ્રકારનો મને આનંદ હોય પણ તમે ન સ્વીકારો તો એનું મને દુઃખ જરાય ન હોય કારણ કે એ સ્ટેટમેન્ટ મેં મારા ક્યા-કેટલા અને કેવા અનુભવો પછી આપ્યું છે એનો તમને ખ્યાલ નથી. ઔર જો તુમ્હારે બારે મેં કુછ નહીં જાનતે,ઐસે લોગો કે ઇલઝામો સે દુખી હોના બુરી બાત હૈં. બહોત બુરી બાત હૈં. 

મુંજાવું,શોધવું,સમજવું,અનુભવવું,સ્પષ્ટ થવું,સ્વીકારી લેવું અને મજા આવવી- મને તસલ્લીના ઓડકાર પહેલાંના સાત  કોળિયા લાગે છે. એને પચાવવા જરૂરી છે. ચાવી ચાવીને જિંદગી જમીએ તો જિંદગીનો અપચો થતો નથી. બાકી તકલીફ તો રહેવાની દિકા !  

( ફોટો મેં જ પાડયો છે)

 

Posted in મારો ઊઘાડ

નગ્નતા – નિર્વાણનું અનાવરણ

નગ્નતા’ મારા માટે ક્યારેય એક શબ્દ માત્ર નથી રહ્યો.
નગ્નતા મને સતત સદ્ધર કરતી મારી ચિરકાળ યુવાન માનસિકતા છે. મારી અંગત બંદગીની પહેલી હરોળની આરઝૂ નગ્નતા છે. આ માત્ર એક બ્લોગ નથી, હું અંદરથી જેવો છું એવો મને છતો કરતી અભિવ્યક્તિ છે. અપનાવી શકો તો માણો. બાકી વાંચી કાઢો :p 

*********************************************************************************

માને છે સૌ પણ સાબિત કરી શકવું કઠિન છે કે બ્યુટી અને વલ્ગારીટી વચ્ચે પાતળી ભેદરેખા હોય છે એ આખરે કેવી હોય છે ? એની લંબાઇ,પહોળાઇ,જાડાઇ અને અભિવ્યક્તિની શૈલી શું ? એને સાબિત કરવું એ ઉંધિયામાંથી શાક અલગ કરવાની મજદૂરી કરવા જેવી વાત છે. 

સુંદરતા અને સહજતાના અર્થો કરનારા હકીકતે સુંદરતા અને સહજતાની અર્થી કાઢે છે. સુંદરતા માણી શકાય. સહજતા જીવી શકાય. બસ !

હું નગ્નતાનો આશિક છું અને આ બાબતે જેન્ડર બાયસ વિના માનું છું. શરીર અંતિમ મુકામ નથી એ બાબતે સ્પષ્ટ હોવા છતાં એક અર્થમાં દેહલાલિત્ય મારે મન ઘણી અગત્યતા ધરાવે છે. માટે જ નગ્ન સ્ત્રી અને કપલ્સની તસવીરો સંગ્રહિત કરવી અને શેયર કરવી મને ગમે છે.

Steve+Hanks-www.kaifineart.com-2(2)

સુંદરતા કપડાં પહેરીને ન આવે. સહજતા આવરણ વિનાની જ હોય. નગ્ન શરીરો પ્રત્યેના અનુરાગ પાછળ પણ મારી આ જ સોચ શાયદ કામ કરે છે. તસવીરોમાં દેખાતી સ્ત્રીના સ્તનોના ઊભાર હું આંખો ભરીને જોઉં છું. મને ગમે છે ઊઘાડે શરીરે સંભોગ કરતી સ્ત્રીના પીઠમાં ઉપસતા પાંસળા જોવા,કડક થતાં એના નીપલ અને તંગ થતી એની સાથળો જોવી.ફાટી જતું એનું મો જોવું અને બિસ્તર પર,જાજમ પર,ટેબલ પર કે સોફા પર વેરાઇ જતું એનું શરીર જોવું. પેટનો નાભિવાળો ભાગ દબાય અને સ્તનો નીચેનો ભાગ ઉપસે ત્યારે સ્ત્રી તીવ્ર લાગે,ધસમસતી લાગે,ભૂખી અને સ્ત્રીસહજ લાગે.  પુરુષની બાહોમાં કણ કણ થતી સ્ત્રીની તસવીર મને તારોડિયાના તોફાનથી તંગ થતાં આસમાન જેવી લાગે છે. દરિયાના તરંગો અને  રતિક્રીડા વખતે હાંફતી સ્ત્રી વચ્ચે મને કોઇ વિશેષ તફાવત દેખાતો નથી. મસળાતા પોતાના પુરા બદનથી થાકતી ઔરત પુરુષની અંદરના વૈશીપણાને નિર્વાણ આપતી હોય છે. રતિ હકીકતે તો મતિને નિર્મેળ કરતી અવસ્થા છે. આ નજરે જુઓ તો દેહલાલિત્યનું સઘળું શાસ્ત્ર જ નિરાળું છે. એને જોવા અને જીવવા વિશુદ્ધ આંખો અને મખમલી માંહ્યલો જોઇએ.જેને કેળવવાની મારી જહેમત ચાલી રહી છે.ઉકરડે ઉગેલી આંખોમાં ભોગવવાની ભૂખ હોય છે,ઉમળકે પલપતી આંખો તરસ અને તમન્નાઓથી પર હોય છે. માણવું એ જ એની વૃત્તિ હોય છે. ભોગવવું ત્યાં દેશવટો ભોગવતો હોય છે.

 ***********************************************************************************

મને વિશ્વાસપૂર્ણ શંકા છે કે શરીરને ભરચક ભોગવતા લોકો શરીરનું સૂફીપણું નહીં સમજતા હોય. સેક્સ કરવું એટલે વિજાતીય પાત્ર સાથે શયન કરીને સ્ખલન કરવું એવી વ્યાખ્યા મને ક્યારેય ગળે ઉતરી નથી. હું નથી માની શકતો એ વાતને કે પુરુષના શિશ્નનો સ્ત્રીની યોનિમાં પ્રવેશ થાય, અને બે ઘડી બંન્ને હાયહોય કરે અને અમુક સેકેન્ડોમાં ( મજબૂત ઘોડાઓના કેસમાં મિનિટોમાં) ચીકણો અનુભવ થાય અને માની લેવાય કે સેક્સ કર્યુ. ઓશોનો સંભોગની સમાધિવાળો અપ્રોચ અહીં એબસન્ટ છે. સંભોગ નિજાનંદ અને પરમ આનંદની સ્થિતી બક્ષે છે એ અનુભૂતિ (નૉટ અનુભવ) અહીં દૂર સુધી ક્યાંય નથી. ક્યો એવો પતિ હશે જેણે એની પત્નીના શરીરને ભરપૂર ભોગવ્યું નહીં માણ્યું હોય. કઇ એવી પત્ની હશે જેણે એના પતિના મજબૂત શરીરને તનભરીને નહીં મન ભરીને જીવ્યું હોય. આવી વાતો જ લોકોને અધ્યાત્મિક લાગવા માંડે છે પછી આનંદ તો ક્યાંથી આવે ? બ્રા પેન્ટી ઉતારવાના દ્રશ્યોના વર્ણનો કરીએ કે સંભોગ વખતની ઘટનાનું શાબ્દિક ટેલિકાસ્ટ કરીએ તો લોકો ત્રણ ત્રણ વાર વાંચશે. અમલવારી ઝીરો. સંભોગ ટીવી પર જોઇને ન થાય. સંભોગ ચોપડીઓ વાંચીને ન થાય. અને મને કહેવામાં જરાય બંડખોરી નથી લાગતી કે સંભોગ માત્ર વિજાતીય પાત્ર સાથે સુઇને ગુપ્તાંગો ઘસવાથી પણ નથી જ થતો. 

tumblr_osobe2Ak8j1vxstx5o1_1280

માહોલ હોય,ઉન્માદ હોય,મૂડ હોય અને સૌથી અગત્યનું એ કે શરીરની પ્રત્યેક સંવેદના જાગૃત અને ત્વચા હેઠળના બધા જ રસાયણો સન્મુખ હોય ત્યારે હમબિસ્તર વ્યક્તિ કાયદેસર આનંદ આપી શકે. આપણે ચૂંથવાને ચાહતમાં ખપાવીને ભારે તકલીફો ઉભી કરી છે. શરીરનું ચઢાણ સગી પત્ની પર હોય અને મનની મીની બસ ઓફીસની કોઇ છોકરીની જુવાન શરીરરૂપી શેરીમાં ફરતી હોય ત્યારે સંભોગમાંથી ‘સં’ સાયલેન્ટ થઇ જાય છે,બચે છે માત્ર ભોગ !

હા મને એટલી તો ખબર જ છે કે વિચારી વિચારીને આવી સ્થિતિને ઊભી કરવાની ન હોય. કપડાં ઉતરે પછી બધું ઓટોમોડ પર જ થવા માંડે. આપણી અંદરના રાનીપશુઓ સૌ વીંખવાની રાહે જ છાનામાના રહેવાના અને સંસ્કારી હોવાના ડોળ કરતા હોય છે બાકી લાઇટ ઑફ,રાસ્કલ ઑન !

 

***********************************************************************************

રૂહ આપણે ત્યાં પ્રસંગોપાત ઉચ્ચારાતો શબ્દ બની ગયો છે. નગ્નતા રોચક લાગે છે,બફાટ કરવામાં ઉપયોગી લાગે છે,વિરોધ કરવામાં હાથવગી લાગે છે બાકી…..અનુભવમાં બહુ ઓછાને આવી હોય એવું મને લાગે છે.

નગ્નતા નાલાયક લોકોથી આભડછેટ રાખતી હોય છે.

નાગાઇ નાલાયક લોકોના ઘરમાં ઉછરતી હોય છે.

સંભોગ માનસિક સ્વસ્થ પાત્રોની ભીતર ઉદભવીને બહાર પ્રગટ થાય છે.

ભોગ ભીખમંગી માનસિકતા ધરાવે છે,ગમે ત્યાં ખાબકે.આળોટે.લાળો પાડે.

બાળક નગ્ન જન્મે છે એ ઘટના મને ક્યારેય સામાન્ય નથી લાગી. ફૂલ,સૂરજ,પાંદ,નદી,સમંદર,પૃથ્વી અને પ્રકૃત્તિનું પ્રત્યેક અવયવ નગ્ન છે. આ સત્ય મને ક્યારેય સામાન્ય નથી લાગતું. મને એટલું સમજાય છે કે મારા શરીરને ઢાંકવા હું વસ્ત્રો પહેરું છું પણ મારી ત્વચા તો નગ્ન જ છે.  

(All photo courtesy  – Google)

Posted in મારો ઊઘાડ

ઉભડક એક મધરાતે

મારી છાતીની છાવણીમાં સન્નાટો હતો. પણ એ આક્રમણના ઈરાદા સાથે જ આવી હતી. માતેલા સાંઢિયા પરથી ઉતરી ત્યારે મેં અજવાળી રાતના અજવાળે જોયું તો સાંઢિયાના મોઢેથી ફીણ ઝરતું હતું અને એના ખૂબસુરત અસવારના કપાળે પ્રસ્વેદની બુંદો રણમાં ખીલ્યું ગુલાબની માન્યતામાં સાક્ષી પુરાવતા હતાં. એ સ્વયં માતેલી સિંહણ જેવી ખૂંખાર અદાથી ઉભી હતી. ફરક એટલો જ હતો કે ન્હોર એની આંખે નીકળ્યાં હતા. 

છાવણીનો પડદો હટાવી હું બહાર નીકળ્યો ત્યારે એની છાતીમાં ધમણના ધીંગા છતાં ખામોશ નગારા વાગતા હતાં. એ કામુક બની હતી. ઉંમરસહજ આવેગોની કદરદાન બની હતી. એ મને ચૂંથવા જ આવી હતી એ ખુલાસો કરવાની જરૂરત મને ન લાગી. નવાઈની વાત હતી. એક સ્ત્રી એક પુરુષ પાસે પોતાનું વર્જિન શરીર સોંપવા સામેથી આવી હતી. લજ્જા આ ક્ષણે જમીનદોસ્ત હતી. કામુકતા શિરે ધજા બનીને ફરફરતી હતી. મેં એને ધસમસતી આવવા જ દીધી. ગાંડાતૂર હિમપ્રતાપની માફક એ આવી. મને ભેટીને એને પહેલું ચુંબન મારી ગરદન પર કર્યું અને એક અનુભવી ભરવાડણની માફક આઠેય આંગળીઓ અને બંન્ને અંગુઠાથી મારા ઘૂઘરાળા વાળને દોહવા માંડી. એનો પ્રવાહ મારી છાતી સમક્ષ હતો પરંતુ હું વિરુદ્ધ દિશા તરફ ખેંચાય રહ્યો હતો. મેં મને એને તાબે કરી દીધો.મારી છાતી પર નખોરીયા ભરવાનું એનામાં ખુન્નસ હતું. વ્હાલમાં જે દાયિત્વ ચુંબનનું હોય જંગલિયતમાં એ જ ફરજ બટકા નીભાવે છે. એ મારા ખડતલ લડાયક શરીરને ઘાવ આપી રહી હતી. મેં એને થાકવા દીધી. એની આગ અને વૃત્તિઓને શમવા દીધી. ચંદ ક્ષણો પછી એણે એનું માથું ઊંચું કર્યું ત્યારે એની આંખમાં મેં મને જોયો. મારી પીઠ હેઠે બિસ્તર હતું અને છાતી પર એની ઉઘાડી છાતી. 

તદ્દન પુરુષપ્રકૃતિથી એની આંખો પરથી નજર હટાવી એના નમણા નાક,કામુક હોઠ,મુલાયમ ગરદન અને સુંવાળા સ્તનો તરફ મેં ક્રમશઃ જોયું. એને પહેલીવાર સમજાયું કે એ ખરેખર અર્ધનગ્ન થઇને મને ચૂમી રહી છે. 

એ સફાળી બેઠી થઈ ગઈ. સફેદ સાટીનનો કુરતો સરખો છાતી પર ચડાવી મારાથી મુખ ફેરવીને બેસી ગઈ. એની પીઠ ઉઘાડી હતી. અથવા કહું…. આસમાનના ઓથાર હેઠળ કોઈ ખીણ ઉઘાડી હતી. કોઈ અગમ્ય ખેંચાણથી ખેંચાયેલી મારી આંગળીએ એના બરડા પર રમત કરી. એ સહેજ ધ્રુજી. અને હું અંદરથી આખેઆખો કંપ્યો. એના છુટ્ટા વાળને ખેંચીને એના ચહેરાને મારી રૂબરૂ કર્યો. 

ગજબ એની સ્ત્રીસહજ રંગીનતા….એની આંખોમાં સિંહણના ન્હોરની જગ્યાએ હિરનીના આંસુ હતાં. એક બાહોશ વીરાંગના જાણે સમર્પિત પૂજારણ બની ગઈ હોય એવું ભાવજગત એના ઝૂકેલા ચહેરે આકાર લઈ રહ્યું હતું. 

એક આંસુ એનું મારા હોઠે પડ્યું.લોહીની બુંદો અને રેતની કણો જેની મુસ્કુરાહટના મૂળમાં હોય એ શખ્સ આજે સમર્પણની ગંગાના જળથી વિશુદ્ધ થઈ રહ્યો હતો. મેં એની કમ્મરને કસીને ભેટવા પ્રયાસ કર્યો. પણ અમારી છાતી વચ્ચે એણે બંને હાથની કોણી ખૂંપાવી આડશ કરી હતી. વંટોળે દિશા બદલી હતી. સન્નાટો હવે એની છાતીમાં હતો અને આક્રમણ મારી આંખોમાં. એને છૂટવું નહોતું અને ભેટવું પણ નહોતું. એને આ સ્થિતિમાં ખાસ્સી મિનિટો ગુજારી. 

 Screenshot_2017-08-19-21-15-18-884_com.instagram.android

મેં મૌન તોડ્યું,તારા કુરતાનું એક અણીદાર મોતી મારી નાભિને પીડા આપી રહ્યું છે.

એ તરત જ ઉભી થઇ ગઇ. મારા અડધાં ઉઘાડા શરીરને એણે હવે જોયું. મારી નાભિની ઉપર લોહી નીકળ્યું હતું. એણે એના કુરતાના મોતીને જોયું. ધારદાર હતું. એજ જાટકે મોતીની આખી સર ખેંચીને એણે તોડી નાંખી. છાવણીની ભૂમિ પર મોતી વેરાયા અને મારા પર એ. આ વખતે પહેલું ચુંબન એનું મારા પેટ પર આવેલા લોહી પરનું હતું. 

એના આંસુભીના મારા હોઠ અને મારા લોહીભીના એના હોઠ…..જ્યારે મળ્યાં ત્યારે અમારા પહેલાં સંગ્રામનો ઉદભવ થયો. એ આખી રાત પછી ઘમાસાણ થઇ. કૈક અડવીતરાં આવેગોના અપમૃત્યુ થયાં. કૈક ભાલે લખાયેલી અધુરપો પર ભાલા ભોંકાયા અને કેટલીય નફ્ફ્ટ તમન્નાઓની ગરદને તલવારો ફરી. વિજય શરીરની  ભૂખનો થયો. ધજા ભીતરની માનવીય તરસની ફરકી. અને ખામોશીથી હરીભરી છાવણીમાં સંભોગનો શંખનાદ ફૂંકાયો.

 tumblr_nvcap03mAs1rpowflo1_1280

Posted in મારો ઊઘાડ

‘ વાસ ’

 

પહેલી વખત કોઇ વાર્તાનો ભાવાનુવાદ કર્યો છે.

હિન્દી ભાષાની એક અદભૂત વાર્તા ‘બૂ’.

લેખિકા અમૃતા પ્રિતમ.  

ચમ્બા

આંગણે ઘોડી હણહણી. ગુલેરી દોડીને અંદરથી બહાર આવી. ઘોડીનો અવાજ એ ઓળખી ગઇ હતી. ઘોડી એના પિયરથી આવી હતી. ગુલેરીએ ઘોડીની ગરદન પર એ રીતે માથું ટેકવી દીધું જાણે કે બાપના ઘરની ડેલીએ ટેકવ્યું હોય.

ગુલેરીનું પિયર ચમ્બા શહેર. અને સસરાનું ગામ લક્કડમંડી અને ખજિયાર જવાના રસ્તા પર એક સમથળ જગ્યા પર આવેલું હતું. ખજિયારથી લગભગ એક માઇલ આગળ જતાં પહાડી રસ્તા પર એક વળાંક આવતો જ્યાંથી દૂર નીચે ચમ્બા શહેર દેખાતું. જ્યારે પણ ગુલેરી ઉદાસ થઇ જતી ત્યારે પોતાના માણેકને લઇને એ વળાંક પર જઇ પહોંચતી. આસમાનમાં દૂર ટમટમતાં તારોડિયાં માફક ત્યાંથી ચમ્બા શહેર દેખાતું પણ ગુલેરીના મનમાં અજવાળું પાથરવા કાફી હતું.

પ્રતિવર્ષ આસો મહીનામાં ગુલેરી પિયર જતી. આસોના દિવસોમાં ચમ્બામાં મેળો ભરાતો. પિયરથી કોઇ આદમી આ દિવસો અગાઉ આવતો અને સાસરે વળાવેલી દિકરીઓને હરખભેર તેડી જતો. ગુલેરી અને તેના જેવી તમામ કન્યાઓ આસોના દિવસો અગાઉ પિયરથી આવતાં તેડાંની રાહે રહેતી. બધી જ સખીઓ મેળાના બહાને એકબીજાંને મળતી,એકબીજીની સુખ દુખની વાતોથી ઝળહળતી અએ પિયરની ગલીઓમાં સ્વતંત્ર અને સ્વચ્છંદ ભાવે ઊછળતી.

બે કે ત્રણ સંતાનોની માતાઓ મોટા સંતાનોને સાસરીમાં દાદા-દાદી પાસે રાખી આવતી અને સંતાનો નાના હોય તો પિયર આવીને નાના-નાનીના હવાલે સોંપી દેતી.મેળા માટે ખાસ નવા કપડાં શીવડાવતી, ચૂંદડીઓમાં રંગો કરાવતી.મેળામાંથી કાચના કંગન કે ચાંદીના ઝૂમખાં ખરીદતી. મેળામાંથી ખરીદેલાં સાબુને તો શરીર પર એ રીતે ઘસતી જાણે કે પોતાના ખોવાયેલા કૌમાર્યની સુગંધને ત્વચામાંથી ફરી સુંઘવા મથતી હોય.

ગુલેરી કેટલાંય દિવસોથી આજના દિવસની રાહે હતી. શ્રાવણ અને ભાદરવાના વરસાદી વ્હાલથી ધવલ થયેલું આસમાન નીખરી રહ્યું હતું. ગુલેરી કે ગુલેરીની ઉંમરની સાસરીમાં રહેતી કન્યાઓ વાસિંદા કરતી હોય કે,પશુઓને ચારો નાંખતી હોય,રસોઇ કરતી હોય કે કપડાં ધોતી હોય, દરરોજ એના મનના મેળાના ફરતાં ચકડોળનું કેન્દ્રબિંદુ એક જ હોય કે પિયરથી આજે તો કોઇ આવશે જ અને તેને તેડી જશે.

આજે ગુલેરીના ઘરના આંગણે ઘોડી હણહણી તો ગુલેરી સ્વયં ચંચળ ચકડોળ બની ગઇ. એના હરખનો કોઇ પાર નહોતો. મુખે મસ્ત મોટી મુસ્કુરાહટ સાથે તેણે ઘોડી લઇને આવેલાં નથ્થુને બેસવા ખાટલો પાથરી આપ્યો અને અંદર પોતાનામાં ઓરડામાં ગઇ.

ગુલેરીએ કશું બોલવાની જરૂર નહોતી,એનાં ચહેરાનો રંગ જ બોલકણો થયો હતો. માણેકે હુક્કાની એક લાંબી કશ ખેંચી અને આંખો બંધ કરી લીધી. જાણે કે એનાથી ન તો તમ્બાકુનો નશો સહન થયો હોય, ન તો ગુલેરીના ચહેરાનો રંગ.

માણેકની પડખે બેસી અત્યંત વ્હાલથી ગુલેરીએ કહ્યું, ’ ભલે એક દિવસ માટે પણ આ વખતે તું મેળામાં આવીશ ને ?’

માણેકના હાથમાં કંપારી આવી. એણે હુક્કો બાજુએ ખસેડી દીધો.

‘બોલતો કેમ નથી?‘ ગુલેરીએ સહેજ ભવાં ચડાવીને કહ્યું.

‘ગુલેરી, એક વાત કહું ?’

‘મને ખબર છે, વર્ષમાં એક જ વાર તો માવતર જાઉં છું અને છતાં તું મને રોકે છે…!’

‘અગાઉ તો મેં તને ક્યારેય નથી રોકી.’

‘તો પછી આ વખતે કેમ રોકે છે?’

‘બસ….આ વખતે ન જા ને…’ એટલું બોલતાં તો માણેકથી એક મોટો નિસાસો નંખાય ગયો.

‘તારી મા તો મને રોકતી નથી. તો તું કેમ આટલો ડાહ્યો થા છો હેં ? ગુલેરીના અવાજમાં એક બાળક સમી જીદ હતી.

‘મારી મા…..’ એટલું બોલીને માણેક બાકીના શબ્દો થૂંક સાથે ગળી ગયો.

                                                                       *

બીજા દિવસની સવારે ગુલેરી પિયર જવા માટે તૈયાર થઇ ગઇ હતી.ગુલેરીને ન તો કોઇ મોટું સંતાન હતું કે ન તો તેડવા જેવડું. એટલે ન તો કોઇને સાસરીમાં રાખવાનો સવાલ હતો ન તો કોઇને પિયર લઇ જવાનો. નથ્થુએ ઘોડી તૈયાર કરી એટલે ગુલેરીએ સારુ સસરાને પ્રણામ કરી આશીર્વાદ લીધાં અને માણેકની રજા લેવા ગઇ કે માણેકે કહ્યું,‘ચાલ,થોડેક સુધી હું પણ તારી સાથે આવું છું.’ ગુલેરીએ ખુશ થઇને માણેકની વાંસળી કમ્મરે ખોંસી લીધી.

ખજિયાર પસાર થઇ ગયું. ફરી એક કિલોમીટર જેટલું અંતર કાપ્યાં પછી ચમ્બા તરફનો ઢોળાવ શરૂ થઇ ગયો. ગુલેરીએ કમ્મરેથી વાંસળી કાઢી અને માણેકના હાથમાં આપી. હવેનો ઢોળાવ સહેજ મુશ્કેલ હતો. પગ લપસતાં હતાં. ગુલેરીએ માણેકનો હાથ પકડીને રોકતાં કહ્યું,

‘તું વાંસળી કેમ નથી વગાડતો ?’

વિચારો પણ ઢોળાવ ઉતરી રહયાં હતાં. માણેકનું લપસતું જતું હતું. ગુલેરીએ જ્યારે માણેકનો હાથ પકડ્યો તો માણેકે ચોંકીને તેની સામે જોયું.

‘તને કહું છું પાગલ….તું વાંસળી કેમ નથી વગાડતો ?’ ગુલેરીએ ફરી કહ્યું.

માણેકે વાંસળી હોઠ પર રાખી,ફૂંક મારી પણ તેને લાગ્યું કે વાંસળીનું તાળવું જાણે છોલાઇ ગયું છે.

‘       ગુલેરી,તું આ વખતે ન જાને !’

ભીના અવાજે ફરી આમ કહેતાં માણેકે વાંસળી ગુલેરીના હાથમાં પકડાવી દીધી.

‘અરે પણ કોઇ કારણ હોય તો બરાબર છે. તું તો સાવ કેવું કરે છે.માંડ વર્ષે એકવાર પિયર જાઉં છું. સારુ, તું એક કામ કરજે. આ વર્ષે તું પણ મેળામાં આવજે. હું તારી સાથે જ પાછી આવી જઇશ. વધુ રોકાઇશ નહીં બસ. સાચે જ. તારા સમ !’

માણેક કશું બોલ્યો નહીં પરંતુ ગુલેરી તરફ એ રીતે જોયું જાણે કે કહેવા માંગતો હોય કે ‘આ વાત બિલકુલ બરાબર નથી,ગુલેરી.’ પણ એ કશું જ બોલી ન શક્યો.

આગળ જતાં ગુલેરી અને માણેક રસ્તાથી અંદર એક મોટાં પત્થરના ટેકે પીઠ અડકાડીને ઊભા રહ્યાં. ત્યાંથી દસ ડગલાં દૂર નથ્થુએ ઘોડીને બાંધી. પણ માણેકનું બેચેન મન કયાંય બંધાતું નહોતું.

રખડતું-ભમતું માણેકનું મન સાત વર્ષ પાછળ જતું રહ્યું. આ જ એ રસ્તો છે જેને કૂદતાં-ઠેકતાં માણેક અને તેનાં દોસ્તો ચમ્બાના મેળામાં ગયા હતાં. કાંચના કંગનથી માંડીને ગાય-બકરી સુધીનું બધું જ મેળામાં વેંચાઇ અને ખરીદાઇ ગયું હતું. અને આ જ મેળામાં ગુલેરી અને માણેકની આંખોનો અકસ્માત થયો હતો. વાત આંખોથી થઇ હતી અને સોદો દિલનો થયો હતો.

અનુકૂળતા મળતાં બંન્ને એકબીજાંને ઔપચારિક મળ્યાં. ‘તું તો તાજી મૂર્ગી જેવી છો રી….’ કહીને માણેકે બદમાશીથી ગુલેરીનું કાંડું પકડી લીધું હતું.

‘સારી મૂર્ગી તો ગામ આખાની નજરમાં હોય છે.બીજો કોઇ આ મૂર્ગીને ખાઇ જાય એ પહેલાં મારા ઘરે માંગું નાંખી દે.’ ગુલેરીએ સીધું જ આહવાન આપ્યું હતું.

ચમ્બાના અને આસપાસના પ્રદેશમાં વરપક્ષ તરફથી કન્યાપક્ષને અમુક રકમ આપવાનો રિવાજ હતો. માણેકને અંદેશો હતો કે ક્યાંક ગુલેરીના પિતા તેની પાસેથી વધુ રકમ ન માંગી લે. પરંતુ ગુલેરીના પિતા સધ્ધર માણસ હતાં. એમણે નક્કી કરી રાખ્યું હતું કે જ્યારે ગુલેરીના વિવાહનું નક્કી થશે ત્યારે વરપક્ષ તરફથી કોઇ રકમ નહીં લે. બસ એક ખાનદાન ઘર મળે અને છોકરો સંસ્કારી હોય ત્યાં ગુલેરીના લગ્ન નક્કી કરી દેવા. માણેકને આ સ્થિતીને લીધે વધુ સરળતા રહી. પહેલાં ફક્ત બંન્ને દિલ રાજી હતાં હવે પરિવારો સામેલ થયાં. અને સહર્ષ લગ્ન લેવાયાં.

‘હે ભગવાન…..તું ક્યારનો શું વિચાર્યા કરે છે,માણેક ! મને કહે તો તારા મનમાં શું ચાલે છે ?’ ગુલેરીએ માણેકનો ખભો હચમચાવતાં કહ્યું.

શબ્દો જાણે હડતાલ પર ઉતર્યા હતાં. માણેકના મોંમાંથી એક શબ્દ ન નીકળ્યો. એ બસ ગુલેરી સામે જોઇ રહ્યો.

ઘોડી હણહણી. ગુલેરીને ખયાલ આવ્યો કે આગળ રસ્તો ઘણો કાપવાનો છે અને ચમ્બા પહોંચતાં વાર લાગશે. તે આગળ ચાલવા તૈયાર થઇ અને માણેકને કહેવા માંડી,

‘અહીંથી બે માઇલ આગળ જતાં વાદળી ફૂલોનું વન આવે છે. તને ખબર છે ને એ વનમાંથી જે પસાર થાય તેના કાન બહેરાં થઇ જાય છે ?’

‘હા’ માણેકે ધીરેથી કહ્યું.

‘મને લાગે છે આપણે અત્યારે એ વનમાંથી પસાર થઇ રહ્યાં છીએ. તને મારી કોઇ વાત સંભળાતી જ નથી.’

‘હા, તું સાચું કહે છે ગુલેરી. મને તારી કોઇ વાત સંભળાતી નથી.અને મને મારી પણ કોઇ વાત સંભળાતી નથી.’ કહીને માણેકે ઊંડો શ્વાસ લીધો.

બંન્નેએ એકબીજાની સામે જોયું. કશું સમજી ન શક્યાં.

‘હું હવે જાઉં ? તું પાછો વળી જા માણેક,તું બહુ દૂર પહોંચી ગયો છે’ ગુલેરીએ હળવેકથી કહ્યું.

‘તું છેક અહીં સુધી મારી સાથે પગપાળા આવી,ઘોડી પર ન બેઠી. હવે ઘોડી પર બેસી જાજે હો.’ માણેકે પણ હળવેકથી કહ્યું.

‘આ લે, તારી વાંસળી’

‘તું તારી સાથે જ લઇ જા.’ કહેતાં માણેકે પોતાનો ચહેરો ફેરવી લીધો. એની આંખોમાંથી અષાઢના વાદળાં ઊતરી રહ્યાં હતાં. ગુલેરી પોતાના પિયર તરફ આગળ વધી અને માણેક પોતાના ઘરે આવી ગયો.

‘મા….’ ઘરે આવીને માણેક એ રીતે ખાટલા પર પડ્યો જાણે કે મહામુસીબતે પહોંચી શક્યો હોય. ‘બહુ વાર લગાડી. મને તો એમ કે ક્યાંક તું ગુલેરીને ઘરે સુધી તો મુકવા નથી ગયો ને ?’ માએ કહ્યું.

‘ના મા. છેક સુધી ક્યાં ? હું તો ગુલેરીને અધવચ્ચે છોડીને આવ્યો છું.’ કહેતાં માણેકને ડૂમો ભરાયો.

‘સ્ત્રીઓની જેમ રડે છે શું? મર્દ બન.’ માએ રોષપૂર્વક કહ્યું.

માણેકને મનોમન થયું કે એ માને કહે કે તું તો સ્ત્રી છો. તું કેમ સ્ત્રીની માફક રડતી નથી?

અને એકાએક માણેકને ગુલેરીની એક વાતનું સ્મરણ થયું.

આપણે વાદળી ફૂલોના વનમાંથી પસાર થઇ રહ્યાં છીએ. જ્યાંથી પસાર થનાર સૌના કાન બહેરાં થઇ જાય છે. માણેકને લાગ્યું એને હવે કોઇ વાત સંભળાતી નથી. આ સમગ્ર સંસાર વાદળી ફૂલોનું વન છે અને સૌ બહેરાં થઇ ગયાં છે.

લગ્નના સાત વર્ષ થયા હતાં.અને ગુલેરીનો ખોળો ભરાયો નહોતો. માએ કહ્યું હતું કે ‘હવે હું આઠમા વર્ષની રાહ નહીં જોઉં.‘ અને પાંચસો રૂપિયા આપીને પોતાની મેળે માણેકના બીજા લગ્નનું નક્કી કરી નાંખ્યું હતું. મા બસ એક જ મૂર્હૂતના રાહે હતી કે જેવી ગુલેરી પિયર જશે,નવી વહૂને પોતાના ઘરમાં પોંખી લેશે.

                                                                        *

આ ઘટના પછી માણેકને વારંવાર એવું પ્રતીત થતું હતું કે જાણે તેના હર્દયનું સંવેદન બંધ પડી ગયું છે. ગુલેરીનો પ્રેમ એના હર્દયની હરકતનું ઉદ્દીપક હતું. નવી વહૂ દ્વારા આવનારા સંતાનની મુસ્કુરાહટથી ઘર ખીલી ઊઠશે એ વિચાર એને ગલીપચી બક્ષતો પણ એના હર્દયમાં કોઇ કંપન થતું નહીં. જાણે કે તેના હર્દયનું અર્થતંત્ર શૂન્ય થઇ ગયું હતું.

સાતમા દિવસે માણેકના ઘરમાં નવી વહૂ ઉપસ્થિત હતી. માણેકના રોમ રોમમાં રોશની પ્રગટી પણ તેની સંવેદનાઓ સૂઇ ચૂકી હતી. અંગે અંગમાં જાગેલી નવી રોશનીએ હર્દયની સ્થિતીને નજરઅંદાજ કરી અને માણેકને પોતાના કાબૂમાં કર્યો. ધીરે ધીરે માણેક ખીલવા માંડ્યો. નવી સાસરીમાં પણ અને નવી વહૂના બિસ્તરમાં પણ.

એકદિવસ વહેલીસવારે ખેતરે ખાટલો ઢાળીને માણેક હૂક્કો ગટગટાવી રહ્યો હતો. એને જોયું કે એનો જૂનો દોસ્ત ત્યાંથી પસાર થઇ રહ્યો છે.

‘અરે ભવાની, સવાર-સવારમાં કઇ બાજુ?’

અચાનક સંભળાયેલાં અવાજથી ભવાની ચમક્યો. ખભે પોટલું લટકાવેલું હતું છતાં કહ્યું કે ‘ક્યાંય નહીં’

‘ક્યાંક તો જાય જ છે. ખમ,હુક્કો પીતો જા.’

ભવાની માણેકની પડખે બેઠો.હુક્કો ગટગટાવ્યો અને કહ્યું,’ ‘ચમ્બા જાઉં છું. આજ ત્યાં મેળો છે.’

મેળો શબ્દ માણેકના હર્દયને ફાંસની માફક વાગ્યો. એણે અનુભવ્યું કે ભીતર ઊંડે-ઊંડે ક્યાંક પીડા ફૂટી છે.

‘આજે મેળો છે ?’ માણેકથી બોલી જવાયું.

‘દરવર્ષે આજના દિવસે જ તો હોય છે.’ કહીને ભવાનીએ માણેકની સામે એ રીતે જોયું જાણે કે મ્હેણું મારતા કહેતો હોય,’તું મેળાને ભૂલી ગયો છે,માણેક. સાત વર્ષ પહેલાં તારે સાથે મેળામાં હું જ તો હતો. આજ મેળામાં તારું મન મોહી ગયું હતું.’

ભવાનીએ હુક્કો ઇસને ટેકે મૂક્યો અને ચાલતો થયો. ખભે પોટલું અને પોટલામાંથી ડોકાતી વાંસળી….માણેક ભવાનીની પીઠ તરફ ક્યાંય સુધી તાકી રહ્યો.

‘ભવાની અને ભવાનીની વાંસળી મેળામાં જઇ રહ્યાં છે,ચમ્બાના મેળામાં’ માણેકને પોતાની વાંસળી સાંભરી. અને વાંસળી હાથમાં મુકીને પિયર જતી ગુલેરીના શબ્દો પણ સાંભર્યા, ‘ આને તું સાથે લઇ જા.’ માણેકને થયું એ ભવાનીની પાછળ દોટ મૂકે,એની વાંસળી પાછળ દોટ મૂકે અને તેની પહેલાં ચમ્બાના મેળામાં પહોંચી જાય. માણેકે હુક્કો ફેંકી દીધો. અને ભવાનીની પાછળ દોડ્યો પણ એ હાંફી ગયો. થાકી ગયો. પગ ધ્રુજવા લાગ્યાં અને છેવટે નિર્જીવ પત્થર માફક ત્યાં બેસી ગયો.

એ આખો દિવસ અને આખી રાત માણેકને ચમ્બાના મેળામાં જતાં ભવાનીની પીઠ દેખાતી રહી.

બીજા દિવસના ત્રીજા પહોરે માણેક પોતાના ખેતરે બેઠો હતો અને એણે ભવાનીને આવતો જોયો. માણેકે મોં ફેરવી લીધું. એણે નક્કી કર્યુ કે આ વખતે ન તો ભવાનીનું મોં જોવું છે ન તો એની પીઠ જોવી છે. ભવાનીને જોતાં મેળો યાદ આવે છે અને મેળો યાદ આવતાં શૂન્યવત થઇ ગયેલાં એનાં હર્દયમાં કંપનનો પ્રસવ થાય છે અને પ્રસવની આ પીડા પછી જીરવાતી નથી.

માણેકે મોઢું ફેરવી લીધું પણ ભવાની ફરીને માણેકની સન્મુખ આવી પહોંચ્યો. હમણાં જ ભડ-ભડ બળતી આગનો લાલ કોલસો પાણીના છંટકાવથી કાળો પડ્યો હોય એવા મ્લાન ચહેરે ભવાની માણેકની સામે બેઠો.

માણેકે કાંપતાં હર્દયે ભવાનીના ચહેરા સામે જોયું.

‘ગુલેરી ગુજરી ગઇ.’

‘ગુલેરી ગુજરી ગઇ ?’

‘તારા નવા લગ્નની વાત એના કાને પહોંચી અને એ કેરોસીન છાંટીને બળી ગઇ.’

‘કેરોસીન ?’

આ શબ્દ પછી માણેક કશું જ બોલ્યો નહીં. પહેલાં ભવાનીને ડર લાગ્યો. પછી માણેકના માવતરને અને પછી નવી વહૂને કે અચાનક માણેકને આ શું થઇ ગયું ? માણેક કોઇ સાથે કશું બોલતો નહીં. કોઇને ઓળખતો નહીં. અવાક અને અનજાન. જાણે જીવતી લાશ.

દિવસો વીત્યાં. માણેક સમયસર જમી લેતો. ખેતરે દિનભર કામ કરતો. સૌની સામે જોયા કરતો પણ અજાણ નજરે. નવી વહૂ રડતી રહેતી. પોતાના ભાગ્યને કોસતી.પરંતુ મા એને આશ્વાસન આપી છાની રાખતી. નવી વહૂને સારા દિવસો જઇ રહ્યાં હતાં.આ સમાચાર માએ માણેકને સંભળાવ્યાં ત્યારે માણેકે મા સામે એમ જોયું જાણે એને કાંઇ સમજાયું જ ન હોય.

ભલે માણેકને આ સમજાયું ન હોય પણ વાત મહત્વની તો હતી જ. માએ આશ્વાસન આપતાં નવી વહૂને કહ્યું કે તું ધીરજ ધરી આ સમયગાળો પસાર કરી લે. તમારું સંતાન હું માણેકના ખોળામાં મુકીશ એટલે એના તમામ વિચાર અને વૃત્તિઓ બદલાય જશે.

અને એ સમયગાળો પસાર થઇ ગયો. માણેકને ત્યાં પુત્રનો જન્મ થયો. માએ બાળકને નવડાવ્યું. રેશમી વસ્ત્રમાં વીંટાળ્યું અને માણેકના ખોળામાં મૂક્યું.

માણેક ખોળામાં આવેલાં બાળક સામે ઘડીભર નિશ્ચેતનભાવે જોઇ રહ્યો અને એનાથી ચીસ પડી ગઇ……

‘ આને અહીંથી હટાવો……હટાવો અહીંથી. મને એના શરીરમાંથી કેરોસીનની વાસ આવે છે…….

                                                                          ***

Posted in Travelling

” માનસ પંચાગ્નિ “ની પરિકમ્મા

20170617164433_IMG_0685એવો મનોરથ ખરો કે પંચગીની ખાતેની પૂજ્ય-પ્રિય અને હર્દયસ્થ મોરારિબાપુની રામકથાને પ્રત્યક્ષ સાંભળું. પણ નોકરી નામની કિલ્લેબંધી કાયમ સિન્ડ્રેલાની જિંદગીની જેમ બાંધી રાખે. હું એક અર્થમાં એટલો ભાગ્યશાળી છું કે આ કિલ્લેબંધી મને અન્યોની જેમ બાંધે છે પણ ઊડવાનો અવકાશ પણ આપે છે. મુંબઇ સ્થિત દોસ્ત હાર્દિક વસોયા જે મારા માટે ‘લસરકા’ છે એની જોડે થોડું આયોજન થયું અને કથા સ્વયં રસ્તા કરતી ગઇ અને અમે છ જણ ( લસરકા-પાર્થ-મિસિસ પાર્થ કિંજલ-દિવ્યાંશ-બિપીન બી.એમ.બી. અને હું) પંચગીનીની રામકથા ‘માનસ પંચાગ્નિ’ ના આખરી બે દિવસની કથાનું રસપાન કરવા મુુંબઈથી નીકળી  પડ્યાં.

મુંબઇ :

મુંબઇથી રાતની એ.સી. સ્લીપર કોચ બસ હતી. જતાં અગાઉ બાંન્દ્રા બેન્ડ સ્ટેન્ડ સામે શાહરૂખખાનના ‘મન્નત’ પાસે ગયાં. અફ કોર્સ ફોટાં ખેંચાવ્યાં અને સલમાનભાઇનું ઘર પણ જોયું. ઘડીક દિલમાં ‘ઓહોહો…ઓહોહો’ થયું પછી સમંદરની પાળીએ સૌ બેઠાં. એકદમ ટાઈટ હગ કરતાં,એકબીજાંના હોઠને આઇસ્ક્રીમની જેમ મમળાવતાં અને આમ બે પણ દૂરથી એક જ દેહ સમા લાગતાં કપલ્સને જોઇ મારો ‘મહોબ્બતી’ જીવ મનોમન ભારે હરખાયો.IMG_20170616_214505

Over to Panchgini

સવારે આંખ ઊઘડી તો બારીની આરપાર જોયું કે કેસરી થવા મથતાં બ્રહ્મમુર્હૂતના આસામનની સાક્ષીએ  જોર કરીને ચાલતી બસ પર પહાડોના માથા મંડરાઇ રહ્યાં છે.ઊંઘથી ઘેરાતી નજર બહાર કરી. સવાર આહલાદ્ક અને મોસમ ખુશનૂમા હતી.પહાડો પર ઊછરતાં અને રખડતાં વાદળાઓનો સ્કીન કલર અલગ હોય છે. ધવલ અને સ્વચ્છ હોય છે. બસ સર્પાકારે ચાલતી હતી અને મનના મલકમાં રોમાંચક વલયોનું નિર્માણ થતું હતું. આંખ આપમેળે બંધ થઇ ગઇ. ખુલી ત્યારે પંચગીની આવ્યાંની બસના ક્લિનરની બૂમ સંભળાઇ.

બસમાંથી ઉતરીને રૂમ શોધવાની જહેમત કરી. મેળ નહોતો પડતો. અને કથા શરૂ થાય એ પહેલાં તૈયાર થઇને પહોંચી જવું વિશેષ જરૂરી હતું. લસરકાએ અમુક તુક્કા લડાવ્યાં. કથાસ્થળે પહોંચ્યા. વારાફરતી બ્રશ કર્યા.  બેગ્સ લઇને બધાં ઊભા ત્યાં એક જણ આંગળી ચીંધ્યાનું પૂણ્ય કમાવા આવ્યો અને અમને જાણકારી આપી કે અહીં શ્રોતાઓ માટે એક હોલ રાખવમાં આવ્યો છે. હું ને લસરકા સ્થળ તપાસ અર્થે ગયા. જગ્યા અમને સાચવી શકે તેવી લાગી. ટોળું ત્યા શિફ્ટ થયું અને રામકથાના આયોજનના ભાગરૂપે ગોઠવાયેલી શ્રોતાઓ માટેની વ્યવસ્થાનો લાભ લીધો. એવરેજ ૬૦ વર્ષ ઉપરની ઉંમરના આશરે બસોથી વધુ જણને સંઘરીને બેઠેલાં એ હોલમાં છ જુવાન શરીરોએ આશરો લીધો.

રામકથા વિષે મારી કલ્પના બહાર લખી શકવાનો મને આત્મવિશ્વાસ અને અનુભવ છે. પણ હું નહીં લખું. શા માટે ? જવાબ છે આ વિષયે કોઇપણ લેખિત નિવેદન આપવાનો હજુ સમય નથી પાક્યો- એવું મને મારા તબક્કે લાગે છે.

મહાબળેશ્વર 

IMG_20170617_162716
તીરની માફક  આરપાર ઊતરી ગયેલો નજારો 

બપોરબાદ મહાબળેશ્વર જવા બે ટેક્સી ભાડે કરી. એલીફન્ટ્સ  હેડ પોઇન્ટ  પર પહોંચ્યા ત્યારે નજરે આવેલાં દ્રશ્યએ એક થડકારો છીનવી લીધો. સૌંદર્ય આકર્ષક હોય છે. મદહોશી અને ખેંચાણ સૌંદર્યના સ્વભાવમાં હોય. કુદરતનો કોઇ દિલકશ નઝારો જોઇને  દિલ ડોલે નહીં તો સમજવું આપણે હજુ ક્યાંક માણસ તરીકે કાચા છીએ. મારી આંખો સામે પહાડીઓ હતી. સમીસાંજનું સોનું વરસાવતું આસમાન હતું. એક નદી હતી જુવાન. અને એને કાંઠે ઊછરતું ચાલીસેક મકાન ધરાવતું એક ગામ હતું. મુસાફરી કરતાં હોઇએ અને રેન્ડમલી નજર ફેંકાતી હોય એમ અહીં અલગ અલગ વિસ્તારોમાં એકાદ બે મકાનો ધ્યાને આવતાં હતાં. વિચારવા જેવું છે અહીંના રહેવાસીઓનું જીવન કેવું હશે ! વાદળાંઓની ધૂમ્રસેરો એનાં ઘરના નળીયે ટહૂકા કરવા આવતી હશે ત્યારે આંગણે રંગોળીની જેમ રચાતું દ્રશ્ય રમેશ પારેખની ‘સોનલ’ પર લખાયેલી કોઇ કવિતા જેવું હશે, નિ:શંક ! અને નદીમાં પૂર આવતું હશે ત્યારે ધોવાઇ જતી જમીન અને પ્રહાર કરતાં વરસાદથી વિંખાઇ જતો એમનો જીવનવ્યવહાર વેદનાભર્યો બની જતો હશે એ પણ વિચારવું રહ્યું. આપણા માટે જે સૌદર્ય છે એ એમનાં માટે પરિસ્થિતી છે.20170617161930_IMG_0576

ઝરમર વરસાદ શરૂ થયો. અમે એનો રોમેન્ટિક આનંદ લીધો. મજા આવતી હતી. સંગત કાયદેસર સ-રસ હતી. છ એ છ જણ ભીતરથી છલકાયેલાં હતાં. વાદળાં જોવા નજર ઊંચી કરવી પડે એમ નહોતી. વાદળાંઓની વચ્ચે અમારા સૌના શરીરો હતાં. લાગે કે વરસાર વરસે છે પણ ના……અમે પોતે જ વરસાદના ઘરમાં હતાં. વાદળા અમારી અને અમે વાદળાઓની આરપાર હતાં. ક્રિષ્નાબાઇ મંદિરની આસપાસ અંધારું વધતું જતું હતું અને વરસાદ પણ. છેવટે તદ્દન નીરસ અને નામ જેવો એકપણ ગુણ ન ધરાવતાં ડ્રાઇવર શંકર નો કોલ આવવાથી અમે પંચગીની પરત ફર્યા.

IMG_20170617_175237
મહાબળેશ્વર પ્રાચીન મંદિર

રાતવાસો 

અમને કોઇ નડતાં નહોતા. પણ અમારે સહેજ વધુ શાંત જગા જોઇતી હતી. ખબર પડી કે આ હોલની ઉપર બીજો એક નાનો હોલ છે. ત્યાં મેળ પડે તો અમે મહેફિલ જમાવી શકીએ. અહીં પણ સ્થળતપાસ માટે હું ને લસરકા જ હતાં 😀  એ હોલનો રક્ષક ચિડીયાઘરના ગધાપ્રસાદની કાર્બન કોપી ! સ્માઇલ આપે,અનુમતિ ન આપે. માંડ માન્યો. ૨૦ ડીગ્રી મસ્ત તાપમાનમાં ગાદલાં પાથરી અમે ગોઠવાયાં. અમારી આસપાસના તમામ ગાદલાંઓ પર ધર્મ અને ઇશ્વર પર ગંભીર ચર્ચાઓ ચાલતી હતી. ભૂલથીયે સાંભળી લઇએ તો આ શરીર ત્યજીને જીવતી સમાધિ લઇ લેવાનું મન થઇ જાય એ કક્ષાનું ચિંતન અમારી ફરતે ફેંકાતું હતું. અમે પ્રયત્નપૂર્વક એ સૌને સુવડાવ્યાં એવું કહેવામાં મને અતિશયોક્તિ નથી લાગતી. 😀 😀

20170618082401_IMG_0894
રેનબસેરા

સુપરત

બીજાં દિવસની કથાનું રસપાન કરી વાયા મહાબળેશ્વર થઇને જવું કે પૂણે…. એ કશ્મકશમાં ડામાડોળ થઇ છેવટે પૂણેનો જ રસ્તો પકડ્યો. મહારાષ્ટ્ર સરકારની એસ.ટી.બસમાં એયને છેલ્લી સીટોમાં પડ્યાં પડ્યાં મૌજ કરતાં કરતાં,વાતો કરતાં કરતાં નીકળ્યાં. વચ્ચે ખંડાલા આવ્યું. બસમાંથી જોયું. દિવ્યાંશે કહ્યું કે ‘આતી ક્યાં ખંડલા… ? ’ સાંભળતી વખતે કલ્પના નહોતી કે આ રીતે ખંડાલા જોઇશું ! 😀 ‘ મુંબઇ ઊતરીને જમીને રાતની ૦૦:૦૫ ની દહેરાદૂન એક્સપ્રેસમાં સુરત !

દોસ્ત પાર્થ સાથે મેસેજ અને ફોનમાં વાતો થતી. રૂબરૂ આ ટ્રીપ દરમિયાન થયાં. કોઇપણ વાતમાંથી સહજ હાસ્ય શોધવાનું એનું હુન્નર ગજબ છે. એની હસવાની સ્ટાઇલ યાદ કરીને હજુ પણ હસવું આવી જાય છે. પાર્થ અને કિંજલ A talkative boy and a silent girl makes a perfect marriage life ના ન્યાયે સ-રસ જીવે છે. એના દાંમ્પત્યમાં ધબકતી દોસ્તી મને ગમી.ભાઇ બિપીન બી.બી.એમ.( આ એનું ફેસબુકના ઓળખપત્ર પરનું નામ છે)એ તમામ ફોટામાં જે અલ-કાયદા લૂક આપ્યો છે એ માટે એને લાંબાગાળા સુધી ફરજિયાત યાદ કરવા પડશે.  :p દિવ્યાંશે મને કહ્યું હતું…આપણી આસપાસના લોકોમાંથી કેટલું શીખવા જેવું હોય છે !

20170618084537_IMG_0937
જમણેથી દિવ્યાંશ,કિંજલ,પાર્થ,બિપીન બીબીએમ,લસરકા અને હું

હા, આ તમામ દોસ્તોએ મને એક યાદગાર અને યુવાન સંભારણું આપ્યું છે.સૌ પોતપોતાની સૂઝથી કંઇક નવું કરવાના જાગૃત પ્રયાસમાં છે. આયોજન વિનાનું જીવન ચોક્કસ અસ્તવ્યસ્ત હોય છે, પણ વિશેષ સાહજિક હોય છે એ એથીયે વધુ ચોક્કસ વાત છે-એવાં મારા અનેક અનુભવોમાં આ ટ્રીપનો એક અનુભવ ઉમેરાયો. જવાનું નક્કી હતું. બાકી જે થયું તે ઑન ધી સ્પોટ થયું. માટે જ મજા વધુ આવી. આનંદ વધુ કર્યો. આના સ્મરણો લાંબું  જીવશે. અને એકબીજાં પ્રત્યેની પ્રિતી વધુ મજબૂત બનશે.

આખરી વાત :

આ સહજ મૌજનું માધ્યમ બાપુની રામકથા હતી. એ વિચાર જ્યારે પણ આવે છે હું વ્યક્તિ મટી એક વ્યક્તિ વિશેષના સ્મરણમાં ગૂમ થઇ જાઉં છું.       

   

20170617163633_IMG_0656
Elephant’s head point
20170617191149_IMG_0792
સાંજને મળવા આવતાં વાદળાં